Manoeuvreren als junior in een wereld vol seniors

Dit artikel is oorspronkelijk geschreven in het Engels.

‍

De setting

Hoewel we bij Baseflow niet doen aan stroeve hiërarchieën of hokjes als het gaat om senioriteit, kun je er niet omheen: je kijkt onwillekeurig toch op tegen die handvol collega’s met tientallen jaren ervaring op de teller. Voor mij waren het bijna een soort eenhoorns; buitenaardse wezens met een enorme bak kennis waar mijn onervaren brein met geen mogelijkheid bij zou kunnen. Dus toen ik aan mijn allereerste project begon met:

• Een nieuwe en onbekende klant
• Nul verstand van de sector waarvoor ik ging werken
• Ruim 70 jaar ervaring verdeeld over mijn 4 teamleden

...was het niet meer dan logisch dat ik me een totaal ongeleid projectiel voelde.
‍

Software engineering is een rollenspel als je geen idee hebt wat je doet

Verplaats je eens in mijn schoenen en laat de horror echt even op je inwerken. Voel je de angst al? Laten we even landen met een paar vragen die je voor jezelf mag beantwoorden:

• Wat verwachten je teamgenoten van je? (Wat moet ik hier eigenlijk doen?)
• Wat verwacht de organisatie als geheel van je? (Waarom ben ik hier geplaatst?)
• Hoe wil je jezelf positioneren? (Wie ga ik zijn in dit project?)
• Wat wil je uitstralen naar de buitenwereld? (Hoe presenteer ik mezelf naar de rest?)

Je eerste instinct is misschien om de rol van een David Attenborough aan te nemen. Stille nieuwsgierigheid is dan het belangrijkste. Je observeert het gedrag van de wilde dieren (lees: de seniors) om je heen, houdt je gedeisd, loopt ze niet in de weg en probeert simpelweg de migrerende kudde bij te houden. Elke schijnbaar willekeurige beslissing, elke aanpak in de communicatie met de klant tot aan de keuze voor de tech stack: je observeert het slechts en stelt nooit vragen. Je denkt immers dat jouw eigen hersenspinsels nooit kunnen tippen aan hun jarenlange ervaring.

Of misschien wil je jezelf juist bewijzen, op je borst roffelen en laten zien dat jij de beste bent. Deze persona heeft geen naam nodig, want je denkt nu waarschijnlijk al aan iemand die precies zo is. Naast het feit dat deze houding onhoudbaar is als je begint vanuit totale onervarenheid, schaadt het waarschijnlijk ook de teamsynergie. Je blijft in je eigen bubbel hangen, omdat deze aanpak geen ruimte laat voor nieuwe ideeën van anderen.

Deze overdreven persona’s gaan eigenlijk alleen over jezelf: het 'wie' en 'hoe'. Ze houden geen rekening met het 'wat' en 'waarom' van je aanwezigheid. In een gezonde organisatie met een realistische kijk op wat het betekent om ervaring te missen, is je rol in het project simpel: je bent er om te leren. Met al die ervaren developers om me heen konden mijn bijdragen het schip niet laten zinken, maar ik kon het ook niet in mijn eentje besturen. Mijn fouten werden opgevangen door onzichtbare vangrails, gesmeed uit de ervaring en kennis van de mensen om me heen. Dat mijn fouten het project niet lieten ontploffen, gaf me een enorm gevoel van vrijheid.

Zodra ik begreep dat iedereen simpelweg wilde dat ik zou groeien, besloot ik terug te gaan naar mijn vijfjarige zelf: constant, maar dan ook constant "Waarom?" vragen. Met gezond enthousiasme, brutaal maar bescheiden mijn eigen ideeën spuien en die ene kritische vraag blijven stellen, kun je tappen uit de ervaring van anderen. Door deze mindset te omarmen, samen met de bereidheid om incasseringsvermogen te tonen tijdens brute code reviews, groeit niet alleen je technische vaardigheid. Je leert ook de andere kanten van softwareontwikkeling kennen, zoals klantcommunicatie en het vertalen van business requirements naar code die écht een probleem oplost.
‍

De takeaway

Op het moment dat ik dit schrijf, tik ik de drie jaar ervaring aan en houd ik me niet langer bezig met vage functietitels. Het zijn geen levensfasen waar een developer doorheen moet, alsof je een rups bent die traag verandert in een glorieuze Senior Developer... of nou ja, ik bedoel vlinder. De antwoorden op de vragen die we onszelf stelden, bepalen uiteindelijk onze houding in elke samenwerking. En als we onszelf afvragen "Waar wil ik naartoe?", ontdekken we misschien wel wat er achter die horizon ligt.

‍

‍